Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Στην αντίληψή μας υπέπεσαν κάποιες φωτογραφίες  οι οποίες δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες.

Οι πρώτες από τα φετινά Μιαούλεια:

Ενώπιον της Ληκύθου με την καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Αρχηγός του Στόλου και άλλοι.

Μαζί με τη Λήκυθο ο Σταυρός που είχε ο Μιαούλης τοποθετήσει επί του πολεμικού του «Άρης» στον οποίο είναι γραμμένο:

Σταυρού Τύπος – Εχθροίς Τρόμος. Σταυρός Πιστών το στήριγμα.

Η δεύτερη φωτογραφία από την επετειακή πορεία των μοτοσικλετιστών που οργανώνεται από την «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού» που φέτος λόγω των 200 χρόνων από την Επανάσταση, λαμβάνει χώρα στην Ελλαδική επικράτεια.

Κάτω από το Λευκό Πύργο, υπό τη σκέπη της Εθνικής Σημαίας αναρτημένης επί του ιστού του Φετχί Μπουλέντ που τορπιλίσθηκε από το Τ-11 του Βότση, η σύζυγος του Γίγαντα Γεωργίου Κατσάνη, διοικητού της 33ης Μοίρας Καταδρομών εκ Σιδηροκάστρου που κατέθεσε τα Ιερά του Λείψανα στις Άγιες κορυφές του Πενταδακτύλου,   Εριφύλη Κατσάνη υποδέχεται και χαιρετίζει εγκαρδίως την Τασούλα Ισαάκ, μητέρα του Ημίθεου Τάσου Ισαάκ που κατέθεσε τα Ιερά του Λείψανα στη γραμμή αντιπαράταξης στα άγια χώματα της Αμμοχώστου.

Σε δεύτερο πλάνο ανεμίζουσα, η Σημαία των 800 (εκ συνολικού πληθυσμού 90.000 !!!) Κυπρίων Ελλήνων που έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1821. ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ  ΠΑΤΡΗΣ ΚΗΠΡΟΥ, τοποθετημένη επί των μοτοσυκλετών της Ελευθερίας.

Πόσα νοήματα, βαθύτερα, αστείρευτα, Ελληνικά παράγονται από αυτές τις εικόνες;

Από τη μια ο Αρχηγός του Στόλου, κρατώντας με ευλάβεια την καρδιά του Ναυάρχου Μιαούλη μια καρδιά που πήρε σάρκα και οστά πέρυσι το καλοκαίρι και οδηγούσε το μυαλό και τα χέρια του πληρώματος της φρεγάτας ΛΗΜΝΟΣ όταν αυτοί διεμβόλιζαν τον «αήττητο» τουρκικό στόλο

 και από την άλλη δύο Ελληνίδες που έδωσαν στην Πατρίδα ότι πολυτιμότερο είχαν.

Να βλέπεις τις εικόνες και να μη χορταίνεις. Να τις κοιτάς για ώρες και συνεχώς να ανακαλύπτεις νέα νοήματα.

Τελικά αυτό το Έθνος δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ. Γιατί οι θύμησες δεν σβήνουν.