Η Τουρκία, ο Κίσσινγκερ και η «παγίδα του Θουκυδίδη»

Γράφει ο Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*
αναδημοσιεύουμε από το i-epikaira.blogspot.com


Σε μία εξαιρετική ανάλυση του κ. Ιωάννη Θεοδωράτου (Με το κλειδί της Ιστορίας, 03/08/2021) γίνεται αναφορά στον κίνδυνο που διατρέχει η Τουρκία να αυτοεγκλωβιστεί στην «παγίδα του Θουκυδίδη». Ο αμυντικός αναλυτής εκτιμά ότι η Τουρκία διαπράττει το μοιραίο λάθος να αυξάνει το αποτύπωμά της (υπερεπέκταση) ενώ ταυτόχρονα κάνει άλματα στην αμυντική βιομηχανία (ειδικά στην τεχνολογία των UAV) εισερχόμενη σε «ξένα χωράφια» γεγονός που εν τέλει θα προκαλέσει τη «νέμεση»…
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» χρησιμοποίησε πρώτος ο Γκράχαμ Άλισον σε ανάλυσή του υπό τον τίτλο «Η Παγίδα του Θουκυδίδη: Μήπως οι ΗΠΑ και η Κίνα οδηγούνται σε Πόλεμο;» (The Atlantic, 24/09/2015). Η θεωρία του Άλισον είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου που συνέγραψε ο Θουκυδίδης. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Σπάρτη (εν προκειμένω οι ΗΠΑ) έβλεπε την ηγεμονία της να απειλείται από την Αθήνα (σσ. η Κίνα), οπότε επέλεξε τον πόλεμο για να ανακόψει τις αθηναϊκές βλέψεις, και τελικά το πέτυχε. Ο Άλισον παραθέτει 16 αντίστοιχα ιστορικά παραδείγματα, 12 εκ των οποίων κατέληξαν σε πολεμική αναμέτρηση/αιματοκύλισμα.
Το ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσον οι ΗΠΑ νιώθουν ότι απειλούνται από τις ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας. Η απάντηση ίσως να κρύβεται σε παλαιότερη δήλωση του Χένρυ Κίσσινγκερ (The Wall Street Journal, 12/10/2011) ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, η Τουρκία μπορεί να υποκαταστήσει σημαντικό μέρος του κενού που άφησαν οι ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, αρκεί να μη θίξει τα ζωτικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον». Μετά από 10 χρόνια, βλέπουμε αυτόν τον στρατηγικό σχεδιασμό να υλοποιείται, και ο κύριος λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν να ανασυντάξουν δυνάμεις μειώνοντας το αποτύπωμά τους στην εν λόγω περιοχή, ώστε να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση της αναδυόμενης κινεζικής απειλής. Οι λεγόμενες «συμφωνίες του Αβραάμ» εκτός της δημιουργίας κοινού μετώπου εναντίον του Ιράν, εντάσσονται στην ίδια στρατηγική, αφού δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα συνεργασίας μεταξύ χωρών (Ισραήλ, ΗΑΕ, Μπαχρέιν, Σουδάν) που μέχρι πρότινος ήταν δηλωμένοι αντίπαλοι και άρα η αμερικανική παρουσία στην περιοχή θα είναι μελλοντικά λιγότερο αναγκαία.

Όσον αφορά στην Τουρκία, αποτελεί τον ιδανικό τοποτηρητή για θρησκευτικό-πολιτικούς λόγους, και επομένως οι επεκτατικές της βλέψεις όχι μόνο δεν συνιστούν απειλή για τις ΗΠΑ, αλλά αντιθέτως συναποτελούν κομμάτι της αμερικανικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας για την Ευρύτερη Μέση Ανατολή, τη Β. Αφρική και τη Μεσόγειο. Στην ουσία πρόκειται για αναβίωση του «δόγματος Νίξον», σύμφωνα με το οποίο εξοικονομούνται σημαντικοί πόροι με την ανάδειξη «ελεγχόμενων» τοποτηρητών.

συνεχίστε την ανάγνωση στην πηγή:

https://i-epikaira.blogspot.com/2021/08/blog-post_980.html